Wat we niet zagen aankomen

Eind 1999 was de angst voor de millenniumwisseling reëel, maar met wat we nu weten lijkt die angst belachelijk. En wat als het anders had uitgepakt? Als de droom een nachtmerrie was geworden, de utopie omgeslagen in een dystopie? Steven Amsterdam introduceert een negenjarige verteller als die vol verbazing toekijkt hoe zijn vader de auto vollaadt met blikken tonijn uit angst voor de jaarwisseling. We volgen de hoofdpersoon in negen stappen door de tijd, in situaties die niet zijn te voorzien. Nu eens wordt het land geteisterd door een ziekte, dan weer door een overstroming. En ondanks deze wrede, soms ook onverwacht grappige omstandigheden wil hij overleven en zijn medemenselijkheid behouden. Amsterdam schrijft in harde, kernachtige taal, die een indringend gevoel van ontheemding oproept. Zijn personages zijn herkenbaar in hun zoektocht naar zichzelf en een eigen plek in een onbekende wereld. Een tocht waarin iedereen zich kan terugvinden.